مدت ها است حرف راست نمی شنویم و باید گوش ها و چشم ها را ببندیم. البته چشم و گوش مستندسازان هیچ وقت بسته نیست. همیشه می گویند از سینمای مستند حمایت نمی شود و مستندسازان آبروداری می کنند. اما امیدوارم این سینما همچنان حمایت نشود تا بتواند شرافت خود را همچنان حفظ کند.

درباره ی ناصر تقوایی بسیار می توان نوشت. چه در مقام تحسین و ستایش و چه بر سبیل نقد؛ و نیز چه بر مدار تحسر از مردی که نه زمانه قدر او بشناخت و نه خود رسم خویشتن داری بجا آورد. اگرچه او همواره در کلامش از خود به نیکی و گاه به اغراق یاد کرده است.

باری، رفع سو تفاهمات در مورد برنامه ی نکوداشت امسال می ماند برای پس از برگزاری جشن. پس از جشن باید دست به دست هم دهیم و به کمک سینمای مستند هم بشتابیم که حالش بسیار بد است.

در اواسط دهه ی 1340 ناصر تقوایی جزو گروه شورانده ای از جوانان جنوب بود، که در هنر و ادبیات و پاره ای از آنها در سیاست نیز پنهانی دستی داشتند، و گاهنامه "هنر و ادبیات جنوب " را انتشار می دادند ...

از شکسته نفسی که بگذریم،  بنده حقیقتاً خودم را در این سن و سال و حال و احوال شایسته ی تقدیر نمی دانم. از آن مهم تر به یک بیماری هم دچارم به نام "دموفوبیا". خیلی ها هم دارند این مرض لاعلاج را که از جمعیت می ترسند.