فعالیت صنفی در هر جامعه ای، هرگز جدا از کلیت واقعیت آن نیست. ارتباط، تاثیر و اتحاد این فعالیت با تلقی جریان های گوناگون که الگوهای مختلف توسعه را پی می گیرند، چشم پوشی ناپذیر است ...

در همه جای دنیا شبکه های تلویزیونی ملی و حتی خصوصی برنامه های مستند را پشتیبانی می کنند. اما در تلویزیون ایران که دولتی و موظف است بخشی از برنامه های خود را به مستند و فیلم های مستند اختصاص دهد این اتفاق تقریبا نمی افتد.

تلویزیون هزار و یک عیب دارد و اساساً رسانه ای سبک و حتی سخیف است، با این همه می توان تلویزیون تماشا کرد و برای تلویزیون مستندهای خوب ساخت. سینمای مستند یک گونه ندارد.

اگر می خواهید مستندساز شوید، تماشای تلویزیون را فراموش کنید. منظورم تنها شبکه های داخلی یا شبکه های ماهواره ای نیست، کل رسانه های تصویری مورد نظرم است. رسانه های تصویری باعث اغتشاش ذهنی مستندساز می شوند و ریتم درونی او را به هم می ریزند.

آغاز نشست هایی با تعدادی مستندساز، آن هم با عنوان نشست تخصصی، نکته ی دیگری بود که در پس ظاهر مثبت و ایجاد ارتباط دوسویه ی میان مدیران جدید و مستندسازان، باز هم چیز دیگری را به ذهن متبادر می ساخت ...