سال هاست که می دانم سرنوشت من مستندساز مستقل ربطی به وزارت ارشاد ندارد و سال هاست که ارشاد و مدیران آن هم ربطی به من ندارد.

خوشبختانه انقلاب دیجیتالی و تلفن های همراه مانع نابودی مدارک بصری در آغاز قرن بیست و یکم اند. دراین حال، من به این عدم توجه به رخداد عظیم پیرامون مان در جشنواره ی مستند معترضم. یعنی این اعتراض دارای نوعی همدلی با میلیون ها انسان معترض و خواستار حقوقشان است.

در ایران عده ای مستند را بی اهمیت تلقی می کنند، پاره ای آن را واجب تر و مهم تر از نان شب می نامند یا همچون ضروری ترین نهادهای جامعه ی امروز می دانند و گروه اندکی هم در تلاش تقرب به واقعیت سینمای مستند در جامعه ی ایران و برداشتی واقع گرایانه از وزن و جایگاه و راه های توسعه آن بوده اند.

"آلن روزنتال" نویسنده ی کتاب، کمبود آثار مکتوب در ارتباط با سینمای مستند را بهانه ای قرار می دهد تا با  هدف این که فیلمسازان را از پیدایش تصور اولیه تا کامل شده راهنمایی کند، در تابستان سال 1988 نگارش کتابی را آغاز کند.

سینمای مستند ذاتاً با نومیدی نمی سازد و من جهان را سیاه نمی بینم، فکر نمی کنم همه چیز به پایان رسیده، فکر نمی کنم باید رفت مرد. زندگی ادامه دارد. ما می افتیم، برمی خیزیم، می آموزیم درست زندگی کنیم، دروغ نگوییم، تقلب نکنیم و ...