اما این که بنابر گزارش تاریخ نویسان سینما در ایران، این نوع سینمای مستند، مخاطب و تماشاگر نداشت، می باید بگویم که این ارزیابی به دلیل نگاه نادرست این تاریخ نویسان است تا واقعیت آن دوره. این فیلم ها به جز در کانون های فیلم، حتی در مجامع خصوصی فرهنگی نیز به نمایش در نیامدند، و حتی فیلم های ساخته شده در تلویزیون، هیچ گاه نمایش مشخصی نداشتند...

همیشه می گویند که وضعیت سینمای مستند ما مطلوب تر از سینمای داستانی است و دست اندرکاران این عرصه، خالص تر و صادق ترند و فیلم هایشان هم موثرتر و صمیمی تر، اما شنیدن و خواندن این حرف ها یک چیز است و تجربه کردنش چیز دیگر ...

 آلن روزنتال، ترجمه ی حمید رضا لاری، تهران: ساقی، 1387، 336 صفحه، 3600 تومان

ناصر فکوهی (گردآوری و ترجمه)، تهران: نی، 1387، 342 صفحه، 5800 تومان

احمد ضابطی جهرمی، تهران: نشر نی، 1387، 570 صفحه