فیلم مستند همه تون منو می شناسین؟ به موضوع تغییر جنسیت هنرپیشه ی تئاتر و سینما، سامان (فرزانه) ارسطو می پردازد و توانسته با نزدیک شدن و برقرار کردن ارتباطی انسانی و زیبا با سوژه، ابعاد اجتماعی و انسانی این تغییر جنسیت را نمایش دهد.

آیا من (فقط) یک مستندسازم؟ واقعیت اش این است که نمی دانم. آیا دیگران من را به عنوان یک مستندساز می شناسند؟ یا از این حرفه فقط نامش را به عاریه گرفته ام، چون فکر می کنم یک ُپز روشنفکری درش هست. اصلاً آیا مستندسازی واقعاً یک حرفه است، یا بیشتر یک علاقه است؟ یک دغدغه است، یا ...

شاید فکر نمی کنند که عدم رعایت حقوق مولف روزی دامنگیر آنان خواهد شد، اما من اکنون فریادشان در آینده را می شنوم. من صاحب این فیلم هستم و در برابر پدیدآورندگانش و دوستداران بهمن جلالی فقید مسئولیت دارم، پس تا زنده ام از این فیلم دفاع خواهم کرد ...

در فیلمسازی تک نفره و فردی، در مقایسه با فیلمسازی به عنوان کاری گروهی، چه چیزهایی را از دست می دهیم؟ آشکار است که در نگاه ستایشگرانه نسبت به فیلمسازی تک نفره یک جور هیجان زدگی نسبت به رهایی فرد از جمع وجود دارد و این گونه رهایی شرط هنر متعالی انگاشته می شود.

فیلم مستند شتر گریان را می توان یک مستند قوم نگار محسوب کرد. بایام باسورن داوا و لوئیجی فالورینی کارگردان های این مستند، به بهانه ی نمایش تولد و مشکلات رفتاری که برای یک شتر در جنوب مغولستان رخ می دهد، به نوع زندگی،‏ پوشش، خوراک، رفتارها و مناسبات قبیله ای مردم مغولستان پرداخته اند.