چهل و چند سال، شاید تنها به نوشتن و حرف ساده به نظر بیاید. اما فکرش را بکنید که آقای محمد تهامی نژاد، حالا چهل و چند سال است که به مستندسازی، تحقیق و پژوهش مشغولند. زمان کمی نیست ...

ما در ایران هنوز ساز و کار پخش مستند های اجتماعی را که تا ته خط می رود و پرسش های بزرگ مطرح می کند نداریم و این بیش از این که به مدیران و برنامه ریزان تلویزیون مربوط باشد، به عدم نقدپذیری جامعه ی ما برمی گردد.

دختر ترکمن، ماهیگیری اهل قشم که زندگی روزمره اش را به نمایش می گذارد، افغان های مهاجر و مصائب شان، زنانی که شوهرانشان را به قتل رسانده اند و ... تنها بخشی از شخصیت ها و موضوعاتی هستند که با دوربین مهوش شیخ الاسلامی به تصویر کشیده شده اند ...

فیلم هایی ساخته می شود که بیشتر انتزاعی اند و مردم شناس ها بیشتر روی صحنه اند، خودشان میدان دار صحنه اند و به نظر من، اینها بهترین فیلم ها نیستند، مثلا من می دانم احساسات در فوتبال چطور است، به این دلیل که مسابقه های فوتبال را دیده ام.

... همه ی تاریخ جنگ ما دارد فدای عدم افشای دو تا آدم می شود. مصلحت آنهاست که نمی شود. خب، وقتی اطلاعات درست به مردم داده نمی شود، ذهنیتی غلط ایجاد می شود، برای یکسری مصلحت های واهی.