در پی انتشار نامه ی چند هفته ی گذشته ی مستندسازان به معاونت سینمایی وزارت ارشاد، یکی از اعضای هیات مدیره ی انجمن تهیه کنندگان سینمای مستند گفت ...

بحث مردم شناسی در ایران حدودا از هفتاد هشتاد سال پیش شروع شده، اما تحقیق هایی که به موضوع مردم شناسی پرداخته اند، از خیلی قبل تر شروع شده است. سفر نامه ها، جمع آوری تاریخ منطقه ای در ایران، در گوشه و کنار شاهد این بودیم که کارهایی انجام شده، اما هیچ اسمی از پژوهش مردم شناسی روی آن نبوده است.

علاقه ام به مستندسازی این است که برشی از زندگی باشد، حالا این زندگی می تواند هر جای دنیا باشد، یعنی من این زندگی را تفسیر کنم یا چیزی را برای آن تعیین کنم، درست مثل پلان ساختمان که وقتی برشی می زنی، یک قسمت از دل پلان دیده می شود.

خودم خودم را ساخته ام تا چشم ملت و جامعه باشم، روی اتفاقات جامعه ظریف بشوم تا مستندی بسازم که تماشای آن بتواند راه گشا باشد. هنگامی که پس از این همه سال تلاش با بی مهری و برخوردهای خصمانه دولت مواجه می شوم، شما بگویید چه باید کرد؟

"پیروز کلانتری" سال هاست فیلم مستند می سازد، می نویسد، تحقیق می کند و در کارگاه های آموزشی بسیاری به عنوان مدرس حضور داشته و به سینمای مستند پرداخته است. او مستندهایی چون: زندگی همین است، تنها در تهران، پرسه، غرقاب، تهران چند درجه ریشتر، شعر در تهران و ... را کارگردانی کرده و ...