وقتی دوباره فیلم را به بهانه های مختلفی می بینم، نسبت به آن چه که گذشته است حس نوستالژیکی دارم. چون اتفاقاتی افتاده است که من شخصا شاهد تاریخی اش بوده ام. حالا بخشی از این اتفاقات خارج از قاب بوده اند و بخشی هم در درون قاب.

همیشه سعی کرده‏ ام در کارهایم فضاهای مختلفی را تجربه کنم. خانه مادری‏ ام مرداب، از پس برقع، دماغ به سبک ایرانی و روزهای بی‏تقویم هر یک فیلم‏هایی بودند که تغییر جهت یا تمرکز بیشتری برای ادامه‏ی مسیر مستندسازی من ایجاد کرده‏اند.

هنگامی که با این موضوع ها برخورد می کنم توان مقاومت دربرابر خودم را از دست می دهم. به طرف موضوع کشیده می شوم و نمی توانم موقع دیدن واقعیت دستم را روی چشم هایم بگذارم، مجبورم که ببینم، بعد مجبور هستم که با آن موضوع برخورد کنم ...

رضا برجی، مستندساز جنگ است. خاطره هایش را که تعریف می کند، از ۱۶ سالگی در جبهه های جنگ بوده و تا پیش از آن که حالش نامساعد شود، در این جبهه ها زندگی کرده است. ۱۴ کشور را برای ساخت مستندهای جنگی زیر پا گذاشته و می گوید ...

در پی جلسه ی مشترکی که هفته ی گذشته میان هیات مدیره ی انجمن مستند سازان سینمای ایران و مدیر عامل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی برگزار شد،"مجتبی میرتهماسب"رییس انجمن مستند سازان به نمایندگی از این صنف به گفت و گو پرداخت و در قالب آن انتظارات صنف خود را بار دیگر مورد تاکید قرار داد.