مشغول پردازش ایده‌ی فیلم جدیدی هستم که محوریت آن را به احتمال قوی سه زن خواهند داشت. از آن‌جا که هنوز در اولین مراحل بسط روایت‌سازی ایده و تحقیق و پژوهش درباره‌ی آن هستم، نمی‌توانم اطلاعات دقیقتری در باره‌اش ارائه دهم.

امسال هم مثل اغلب این سال‌ها، با آمدن دبیری جدید برای جشنواره‌ی فجر، باز چیزهایی کم و چیزهایی اضافه خواهد شد، باز مقررات تغییر خواهد کرد و باز در معاونت سینمایی متکی به مدیریت فردی، چرخ سینما باز اختراع خواهد شد.

این‌طور نبود که از ابتدا سراغ حسین رضازاده و علی دایی برویم. نگاه من در پی پاسخ به این سوال بود که آیا نقشی از اسطوره‌های تاریخی ما در جامعه‌ی ایرانی وجود دارد؟ و آیا جامعه‌ی فعلی ما می‌تواند به‌‌ همان شکل قهرمان تولید کند؟

صحنه‌ی جادویی تداخل تصویر دو دوربین، دوربین حرفه‌ای میرتهماسب و دوربین آی‌فون پناهی، لحظه‌ای نفس‌گیر را ثبت می‌کند که به تدریج تصاویر بر هم منطبق می‌شوند و آن جمله کنایی میرتهماسب که تصویری بماند برای یادگاری از او!

سینمای مستند هم اکنون در شرایطی قرار دارد که از یک نظر امیدوار کننده و از نظری دیگر بی‌سر و سامان است. از این نظر امیدوار کننده است که تغییر شرایط باعث شده امکانات جدیدی در برابر مستندسازان ما قرار بگیرد؛ مثل دوربین دیجیتال و مونتاژ دیجیتال و دیگر نیاز به آن سطح عظیم سرمایه ندارد که ...